Metoda “realna” została opracowana przez kolumbijskiego jezuitę o. Jesus Andres Vela. Grupa przestudiowała ją, zaadaptowała i zastosowała, przejmując wszelką odpowiedzialność.

Grupa zastosowała tę metodę do opracowania planów odnoszących się do samej grupy oraz do „pre-projektu” odnowy życia zakonnego. Prezentujemy tu wyłącznie jej podstawowe założenia, zainteresowanym przypominając, że pełną znajomość może dać wyłącznie jej zastosowanie połączone z refleksją.

Metoda “realna” nie wychodzi od zasad, ani od globalnej analizy i diagnozy rzeczywistości (jak metoda perspektywiczna, stosowana przez Grupę w planowaniu duszpasterskim). Lecz jej punktem wyjścia są działania podejmowane przez grupę oraz znajomość ocen i refleksji, które przeprowadza się w trakcie realizacji tych inicjatyw. Oczywiście nie oznacza to, że metoda niedocenia potrzeby ogólnej refleksji nad aktualną sytuacją,. Po prostu taka refleksja jest podejmowana w trakcie późniejszych kroków.

 

Metoda wyraża się w trzech fazach.

 

Pierwsza jest fazą percepcji. Polega ona na organizowaniu rozeznania danych dotyczących podejmowanych działań duszpasterskich, widzianych ze strony pracowników, odbiorców, kontekstu społecznego oraz zasad i kryteriów wykorzystywanych do analizy sytuacji. Na tej podstawie opracowuje się obraz sytuacyjny istniejących problemów, definiując wstępną hipotezę planowania, poddawaną weryfikacji w następnych etapach.

 

Następnie przechodzi się do drugiej fazy analitycznej. Rozpoczyna się ona od krytycznej analizy działań duszpasterskich w świetle doktryny i kryteriów. Mamy tu do czynienia z etapem refleksji, który kończy się sformułowaniem drugiej hipotezy planowania.

 

Trzecia faza operacyjna polega na konkretyzowaniu planowania pastoralnego.

Duchowość metody wiąże się z duchowością rozeznania chrześcijańskiego realizowanego w wierze. Takie rozeznanie stosuje się w odniesieniu do danych opisujących obecną sytuację, w celu rozpoznania i opisania aktualnej problematyki działań duszpasterskich oraz możliwych dróg prowadzących do rozwiązania problematycznych sytuacji. Dokonuje się oceny możliwych rozwiązań, wybierając takie, które są najbardziej zgodne z wolą Bożą, czyli są zgodne z nauczaniem Kościoła i wierne współczesnemu człowiekowi. Następnie podejmuje się decyzję o wyborze woli Bożej, wyrażonej w postaci określonych celów i zamierzeń, programów działania i służącej temu organizacji. Takie rozeznanie domaga się postawy duchowej, którą określa dyscyplina pracy, poszukiwanie i miłość do prawdy, odnowa i dążenie do wolności wewnętrznej i zewnętrznej – wszystko w celu poszukiwania, wybrania i realizacji wyłącznie tego, co jest planem Bożym i jego wymaganiami.