Pod koniec roku 1951 zdarzyło się, że ojciec R. Lombardi przeżywał duchowe doświadczenie o fundamentalnym znaczeniu, które wpłynęło na jego powołanie i życiową misję, której poświęcił całe swoje życie. Chodziło o zaangażowanie się w „odbudowę świata” po duchowej katastrofie światowych wojen.

Jako jezuita, znał “Rekolekcje ignacjańskie”, których celem jest prowadzenie uczestników do odkrywania woli Bożej w odniesieniu do ich życia. O. Lombardi wyszedł z tego samego punktu. Jednak w zgodzie ze swoim nawróceniem, zmienił podmiot, metodę i cel tych rekolekcji, nadając im wspólnotowy charakter i sens! Oto podmiot Ćwiczeń duchowych proponowanych przez Lombardiego jest wspólnotowy - Kościół, jako wspólnota – Lud Boży. Metoda też jest wspólnotowa – wprawdzie tradycyjne milczenie nie zostało zniesione, ale tak jest wyakcentowane, żeby było w stanie rodzić słowo, duchowe komunikowanie, aktywną modlitwę. Także cel Ćwiczeń jest wspólnotowy – chodzi o odkrywanie woli Bożej w odniesieniu do tematów aktualnych dla całej ludzkości, będących “miejscami”, w których i dla których każdy ma odkryć Bożą wolę dla siebie samego.

Takie kluczowe doświadczenie dla życia o. Lombardiego, daje początek tekstowi, który po wielu uzupełnieniach przyjął tytuł “Ćwiczeń dla Lepszego Świata”, stając się doświadczeniem ważnym dla welu ludzi, którzy w nim uczestniczyli. Często doświadczenie to nosi też tytuł “Ćwiczeń wspólnoty chrześcijańskiej”. W każdym razie nie chodzi tu wyłącznie o doświadczenie pojedyncze, istniejące samo dla siebie, ograniczające się do 8 dni, ale o całą tę duchową dynamikę, które te ćwiczenia wywołują u poszczególnych uczestników, jako członków określonych wspólnot.