Spotkałam Ojca Cappellaro w 1969 roku. Dopiero co przyjechał do Rocca di Papa, a już głęboko odcisnęło się na nas jego zaangażowanie i pasja dla Kościoła. Nieco obawialiśmy się zbliżać do niego. Przekornie nazywaliśmy go sobie "Panzer", gdyż nie znaliśmy jeszcze, jaki jest "od środka". Cechowało go przede wszystkim to, że nigdy się nie poddawał, gdy chodziło o dobro Kościoła. Trudno, niech kosztuje, ile kosztuje!

Był niestrudzonym poszukiwaczem sposobów tłumaczenie tego, co Sobór dopiero co ustalił na gesty i życie. To bardzo przyciągało... Także wtedy, gdy w 1987 r., po powrocie po rocznym pobycie w Niemczech, prosił Matkę Prowincjalną, żebym na pewien czas zaangażowała się... Od tamtej pory, przez 20 lat, był także moim osobistym przewodnikiem.

Miał naturę bojownika o sercu dziecka. Sama tego doświadczyłam u jego boku. Czasem był surowy, ale zawsze cechowała go szczera przyjaźń. Potrafił przekazywać swoje przekonania i pomagał podnosić się w trudnych chwilach. Był zawsze blisko. Także w momentach nieporozumień, które prowadziły cierpienia bez odwrotu. Ale nigdy nie pozostawiał samemu. Wiem bez cienia wątpliwości, że miałam w nim bezgranicznego przyjaciela.

Głęboko dziękuję jemu i Panu Bogu. Jestem pewna, że nie ma dla niego już żadnych cieni, ani wątpliwości. Jest tylko tkliwość Boga.