Nowy Obraz Kościoła

Staraniom podejmowanym na rzecz posoborowej przemiany Kościoła, żeby budować jego odnowiony obraz zgodny z jego sakramentalną naturą został poświęcony dokument Międzynarodowej Grupy Refleksji opublikowany w 1978 r.

Bóg złączył ludzki wymiar Kościoła z jego tajemnicą. Objawia się to przez sposób przeżywania w nim jedności i komunii na wszystkich poziomach relacji z Bogiem, ze światem i innymi ludźmi. Człowiek komunikuje się z innymi za pośrednictwem swojego ducha i ciała. Cała osoba ludzka została zbawiona, jako dusza i ciało, realizując dzięki temu swoje osobowe aspiracje wiary, nadziei i miłości, pozwalające jej przekraczać ludzkie ograniczenia.

Kościół jest rodzajem wspólnoty, która realizuje się w historycznych uwarunkowaniach, objawiających jej różnorodne ograniczenia. W takiej sytuacji jedność wspólnoty Kościoła staje się dla niego wysiłkiem, zadaniem i misją. Kościół jest taką formą życia, w której ludzie wspólnie angażują się w dążenie do pełnej jedności. Żeby historycznie realizować swoją misję otrzymał on naturę sakramentalną, która jest dla niego światłem i źródłem siły do przekraczania ograniczeń napotkanych podczas realizacji swoich celów:

• zmniejszyć dzielące odległości i przekraczać napotykane przeszkody pozwala Kościołowi osiągać cele wynikające z jego misji dążenia do zbawienia wszystkich ludzi,
• używać mądrze i skutecznie różnych środków i wykorzystywać odpowiednio mediacji modeli instytucjonalnych;
• tak organizować swoich członków, żeby każdy czuł się podmiotem realizującymi misję Kościoła, według otrzymanych darów, charyzmatów i posług;
• uczynienie wszystkiego, żeby Kościół był coraz bardziej wyraźnym i wiarygodnym sakramentem jedności, do której cały świat został powołany.

Taki jest sens wspólnotowego, organicznego i planowanego duszpasterstwa, promowanego przez projekty Służby Animacji Wspólnotowej budujące nowy obraz Kościoła.