I. KOMUNIA JAKO “WYDARZENIE”,

KTÓRE NALEŻY ZAUWAŻYĆ I KONTEMPLOWAĆ W HISTORII 

Chodzi o komunię, “przychodzącą” do historii ludzkości wraz ze zbawczym wcieleniem Chrystusa. On pozostaje z nami na zawsze aż do skończenia czasów. Jezus – wczoraj, dziś i na zawsze – działa w ludzkości przez swojego Ducha, prowadząc ludzkość do jej pełni. Taka jest nasza wiara. Dąży ona do odkrycia Chrystusa w znakach Jego historycznej obecności w wydarzeniach, oznaczających zbiorowe dojrzewanie ludzkości i jej dążenie do lepszej przyszłości. W wydarzeniach tych ścierają się ze sobą dążenia do realizacji Bożych zamysłów i znaki zła. A Chrystus, będąc sensem i wypełnieniem historii, rozpoznany w znakach czasu staje się dla nas źródłem nadziei. Taki jest profetyczny wymiar Ludu Bożego. Jego realizacja domaga się kolejnych, powiązanych ze sobą, kroków, które umożliwią chrystologiczną lekturę ludzkiej historii, którą nazywamy „czytaniem znaków czasu”.

• Punktem wyjścia jest opisowa prezentacja znaczącego wydarzenia, czyli rodzaj radiografii – prześwietlenia aktualnej rzeczywistości świata. Już taki niepełny opis powinien wystarczyć do określenia wspólnej wizji różnorodnych i złożonych czynników, które tworzą tę rzeczywistość.
• Następnie przechodzi się do dynamicznego opisu rzeczywistości, który wspólnie obejmie fakty, które przez swoją wieloznaczność odzwierciedlają bardziej uniwersalne aspiracje ludzkiej świadomości w aktualnym momencie historii. To właśnie te fakty, w formie “wydarzeń”, popychają historię ludzkości w stronę jej lepszej przyszłości.
• W końcu ustalane są kluczowe węzły, czyli punkty krytyczne danego momentu historii. Jeśli nie zostaną rozwiązane, doprowadzą do pogorszenia sytuacji. Jeśli jednak udałoby się je rozwiązać spowoduje to dojrzewanie ludzkości. Chodzi więc o wyzwania, za które jesteśmy odpowiedzialni przez historią ludzkości, gdyż od naszych decyzji zależy przyszłość świata.
• Jesteśmy wezwani, żeby zaakceptować nasze powołanie, biorąc odpowiedzialność za świat z całym jego dramatem. Wynika to z logiki Tajemnicy Wcielenia, która uczy, że: “można przyczynić się do zbawienia tylko tego, co zostanie przyjęta jako swoje”!

• Po rozpoznaniu istotnych faktów historii należy je odczytać i zrozumieć w świetle wiary, która staje się przez to kluczem do interpretacji historii. W centrum tej wizji znajduje się Bóg oraz objawienie Jego wspólnotowego planu powszechnego zbawienia w jedności. Jest to plan zjednoczenia wszystkich i wszystkiego w Chrystusie, “jako Głowie”. W Bożym zamyśle Kościół jest równocześnie historycznym obrazem i instrumentem, który Chrystus wybrał do profetycznego świadectwa.
• Z drugiej strony religijny wymiar historii pozwala zobaczyć wysiłek ludzkości, pragnącej nadać sens swojemu życiu, swoim relacjom, swojej pracy i miłości, swoim istotnym doświadczeniom, jak cierpienie i śmierć… W tym wszystkim już jest obecny początek wiary, będący odpowiedzią na Słowo Boże, które nas stwarza i powierza nam odpowiedzialność za świat. Królestwo Boże można odkryć w każdej szczerej trosce o sprawiedliwość i prawdę, o miłość i pokój, które pełni objawią się jako Nowe Niebo i Nowa Ziemia, gdy Bóg stanie się wszystkim we wszystkich. Kościół jest więc instrumentem i znakiem tego Królestwa Bożego.
• W centrum wszystkiego zawsze znajduje się Chrystus, który swoim życiem i swoimi decyzjami, a ostatecznie przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, objawił ludzkości rację swojego bytu, czyli sens swojego istnienia oraz jego ostateczne ukierunkowanie. Sam Chrystus, będąc syntezą między darem od Boga a odpowiedzią od ludzkości, staje się naszą nadzieją i naszym pokojem!

• Kolejny krok polega na przenikaniu dynamiki i procesów historii przez mądrość Ewangelii. Ten akt rozeznania pozwala ujawnić objawienie zbawczego działania Boga w historii. Chodzi o dostrzeżenie znaków Bożej obecności tam, gdzie pojawia się opór i odrzucenie podejmowanych działań, czyli tam, gdzie widoczne są znaki zła.
• Odkrycie obecności Chrystusa pośród ludzkości staje się zaproszeniem do spotkania z Nim i do towarzyszenia Jemu. Dzięki temu komunia z Bogiem-który-stał-się-człowiekiem jest spotkaniem przeżywanym w najgłębszym pokładzie ludzkiej świadomości, gdzie Bóg jest obecny, gdzie do nas mówi i stawia swoje wymagania. W ten sposób służenie Bogu staje się służeniem człowiekowi w jego dążeniach do komunii z Bogiem. Komunia staje się nadzieją, która wskazuje kierunki przyszłości. Jednocześnie wyznacza ona drogę służby człowiekowi oraz sposób oddawania chwały Panu!
• W obliczu tej obecności Boga, pochodzący ze świata Kościół jest powołany do pokuty i nawrócenia z tego, co wciąż jeszcze kładzie się cieniem na jego obrazie. Równocześnie Kościół jest wezwany do kontemplowania i wychwalania Boga, wskazując na znaki Bożej obecności, objawiające się przez łaskę i owoce Ducha Św. Naszym powołaniem jest dostrzeżenie historycznego oblicza Boga i wejście z Nim w komunię. Owocem tego powołania jest radość wierzących ze spotkania, które pozwala im wyznać: “Widzieliśmy Pana”!

• Odkrycie dynamicznej obecności Ducha Św. pozwala ustalić linie działania służące tworzeniu przyszłego oblicza Kościoła. Ten krok pozwala z wdzięcznością popatrzeć na te starania poprzednich pokoleń, które były zgodne z tymi liniami. W konsekwencji należy postarać się o to, żeby w przyszłości kontynuować działania, wskazywane przez te profetyczne znaki.
• W świetle dynamiki, która w Duchu Św. powołuje Kościół do odnowy można określić linie, które w przyszłości staną się jakby zwierciadłem, pozwalający widzieć coraz wyraźniej oblicze Chrystusa. W tych faktach można więc rozpoznać profetyczną zapowiedź przyszłości świata.
• Ci, którzy przyjmą dynamikę Ducha wezwani są do zaangażowania na rzecz odnowy Kościoła i świata. Powinni więc dołożyć starań, żeby przybliżało się nadejście Pana a Duch Św. odnowił oblicze tej ziemi.
• “Ruch dla Lepszego Świata” idzie tym śladem. Dlatego nie chce być stowarzyszeniem, ale dynamiką odnowy wzbudzoną przez Ducha Św. w środowisku świeckim i kościelnym. Ruch, który powstał w okresie powojennym z intuicji genialnej osobowości, jaką był o. Riccardo Lombardi SJ, a rozpowszechnił się za czasów papieża Piusa XII. Od tego czasu wciąż jest na nowo interpretowany, przeżywany i promowany przez osoby, które bezpośrednio lub pośrednio są zaangażowane w odnowę społeczeństwa i Kościoła według wskazań Soboru Watykańskiego II i późniejszego nauczania Kościoła.
• Cechą wyróżniającą Ruch dla Lepszego Świata jest fakt, że najpierw zrodził się wśród ludu. A w trakcie swojego powstawania spotkał Papieża, który uczynił go swoim, konsekrował i ogłosił, jako wyzwanie dla Kościoła. Stało się to przez znaną “Proklamację dla Lepszego Świata”, wygłoszoną przez Piusa XII dnia 10 lutego 1952 r.

• Życie i forma dynamicznej odnowy duchowej społeczeństwa i Kościoła, do której wszyscy są powołani, wymaga radykalnej wolności w odniesieniu do wszystkich rzeczy, do innych ludzi i do siebie samego. Tylko ona pozwala przemieniać się w coraz bardziej odpowiednie instrumenty Ducha Św. oraz solidarnie wspierać wszystkich, którzy włączają się w realizację dynamiki odnowy.
• Służba „dynamice odnowy” – „ruchowi” domaga się istnienia grupy, która będzie go promować. Wychodząc od nieustannego czytania znaków czasu grupa ta powinna starać się o wspieranie i animowanie wszystkich, którzy osobiście lub we wspólnocie podejmą decyzję o włączeniu się w tę posługę. Grupą tą jest Służba Animacji Wspólnotowej