Ruch dla Lepszego Świata jest dynamizmem historycznym, wyrażający to, co charakteryzuje i promuje Służba Animacji Wspólnotowej, czyli służy odnowie grup ludzi i wspólnot, a przez to także odnowie Kościoła. Ruch wyraża więc tę funkcję Kościoła, o której Sobór Watykański II mówił: Kościół, w wymiarze ludzkim i uczynionym na obraz ziemskich instytucji jest powołany do stałego i permanentnego nawrócenia, odnowy i reformy (por. LG 8-9; UR 6-7).

W konkretny sposób nasza Służba stara się realizować to zadanie poprzez odczytywanie w wierze “znaków czasu”, pozwalających odnaleźć w świecie współczesnym Bożą obecność oraz "ślady zła", z których należy się nawracać, odnawiając w Kościele to wszystko, czego domaga się jego sakramentalny charakter – czyli obowiązek bycia znakiem i coraz doskonalszym instrumentem Bożej miłości w świecie.

Czytanie znaków czasu i konsekwentne nawrócenie umożliwiają realizowanie Bożego planu zbawienia wszystkich ludzi w powszechnej jedności.

Cechą nawrócenia promowanego przez Służbę Animacji Wspólnotowej jest:

• uniwersalizm, czyli powszechność, będąca horyzontem dla osób, grup i instytucji Kościoła podczas realizacji procesów nawrócenia i odnowy, służąc ich podporządkowaniu dobru wspólnemu wszystkich ludzi;
• jedność w różnorodności relacji osobowych, społecznych i strukturalnych, w taki sposób, żeby odnowa prowadziła Kościół w stronę coraz pełniejszej form jedności duchowej, widzialnej, organicznej i dynamicznej. Chodzi o jedność pozwalającą światu uwierzyć w Chrystusa (por. J 17,20-26).

Warunkiem niezbędnym do odnowy i nawrócenia jest doświadczenie “prowizoryczności”, czyli przygodności wszystkiego, co nie jest Królestwem Bożym i jego wymaganiem. Królestwo Boże jest dla nas jedyną absolutną wartością. Dlatego Grupa promuje i akceptuje prowizoryczność, jako własną formę ubóstwa. Domaga się ona nieustannego twórczego poszukiwania środków na realizację wymagań dobra wspólnego Kościoła i świata.