“Ruch dla Lepszego Świata” powstał pod koniec II wojny światowej, jeśli odwołamy się do duchowej inspiracji i apostolskiej gorliwości ojca Riccardo Lombardiego S.J. oraz do życzliwości, jaką wyrażał wobec tej inspiracji papież Pius XII.

Ojciec Lombardi od 1943 r., w ramach tzw. “Krucjaty Dobra” (choć nazwa powstała później) przemierzył niemal cały świat (z wyjątkiem krajów bloku komunistycznego), spotykając się z wielkimi rzeszami wiernych oraz z liderami życia społecznego i osobistościami Kościoła, wzywając wszystkich do nawrócenia i pojednania z Jezusem, do odnowy relacji ludzkich i społecznych w duchu miłości braterskiej, do współpracy i jedności między wszystkimi ludźmi dobrej woli, a zwłaszcza między katolikami. Przekonywał, że tylko Chrystus może dać rozwiązanie dla całego zła, na jakie cierpi świat i na te braki nadziei, które pozostały po zniszczeniach wojennych. Swoją pierwszą książkę, w której poruszał tę tematykę, o. Lombardi zatytułował: “Dla nowego świata”.

Papież Pio XII, ze swojej strony, najpierw w lutym, a potem jeszcze w październiku 1952 r. wezwał Kościół do odnowy. Rozpoczynając od Diecezji Rzymskiej, odnowa miała objąć wszystkie diecezje świata, żeby w końcu spowodować także odnowę całego świata, gdyż on musi się tak zmienić, żeby “ze zdziczałego stał się bardziej ludzki, a z ludzkiego bardziej boski, to znaczy na miarę Serca Bożego”. Pius XII ogłosił się “heroldem lepszego świata, którego pragnie Pan Bóg”. Wydarzenie to stało się proklamacją dla Lepszego Świata, co o. Lombardi w imieniu papieża wyjaśnił na spotkaniu dla duchowieństwu diecezji rzymskiej.

W wyniku tego powstał dynamizm, który został nazwany : “Ruchem dla Lepszego Świata”. Zatem ten Ruch nie ma natury organizacji złożonej z zapisanych członków, ale jest duchowym dynamizmem obecnym w historii, służąc szerokim procesom odnowy Kościoła i świata.

Ruch może się wyrażać w różnorodny sposób, na przykład przez:

-­ doświadczenie wspólnotowego nawrócenia i zmiany zbiorowej świadomości;
-­ znaczące doświadczenie duchowe;
-­ procesy planowania odnowy;
-­ styl życia, promujący uczestnictwo i dialog, rozeznanie duchowe i podporządkowanie wszystkiego dobru wspólnemu;
-­ stosowanie metod pogłębiających doświadczenie jedności.

Dla służenia temu Ruchowi powstała Grupa Promotorów, która nosi też nazwę Służby Animacji Wspólnotowej. Wkrótce Grupa była obecna na wszystkich kontynentach, a dzisiaj działa w ponad trzydziestu krajach, służąc pasterzom Kościoła w tworzeniu doświadczeń jedności duchowej przez harmonijne łączenie bogactwa darów, charyzmatów i posług w celu wzmacniania świadectwa wspólnot kościelny w obliczu zbliżającej się ery powszechnego braterstwa.