2. DLACZEGO PROPONUJEMY TAKI RUCH?

PODSTAWOWY PROBLEM dzisiejszej rodziny można krótko zdefiniować, jako „kryzys jej tożsamości“:

– Historyczne zmiany kulturowe zniszczyły pewien obraz (model) rodziny tradycyjnej (a ściślej: patriarchalnej), której główną funkcją była prokreacja

– Z drugiej strony sekularyzacja zdemityzowała rodzinę, jako „instytucję” oraz zdesakralizowało jej styl życia, autorytet, moralność i relacje...

– Nie powstał jednak żaden “model alternatywny“, który zapewniłby stabilność miłości małżeńskiej, troszczył się o dialog międzypokoleniowy, o uczestnictwo wszystkich w “budowaniu rodziny“, który określiłby też tożsamość różnych ról “rodzinnych“.

DUSZPASTERSTWO RODZIN w Kościele wydaje się często nieskuteczne ponieważ jest:

– elitarne, gdyż często nie obejmuje większości rodzin chrześcijańskich, a zwłaszcza tych „najbiedniejszych“

– okazjonalne, zarówno w swoich propozycjach na rzecz obrony rodziny, jak i na rzecz promocji rodzinnych wartości

 – fragmentaryczne i “przypadkowe“, co jest spowodowane tym, że nie istnieje wspólny organiczny plan na rzecz rodzin; w tej sytuacji najczęściej duszpasterze martwią się szczegółowymi problematycznymi sytuacjami, jak rozwody, aborcja..., ale nie podejmują problematyki, która stanowi przyczyną tych dramatycznych sytuacji rodzinnych. 

ISTNIEJE ZATEM PILNA POTRZEBA STWORZENIADUSZPASTERSWTA, KTÓRE:

– będzie docierać do wszystkich rodzin

– będzie łączyć rodziny na wspólnej drodze wiary podczas wszystkich etapów życia małżeńskiego

– będzie rozwiązywać wiele dzisiejszych problemów, ofiarując rodzinom argumenty za życiem i nadzieją

 – będzie tworzyć warunki umożliwiające małżonkom rozwijanie ich modelu rodziny w zgodzie ze swoją wiarą i wspólnotowym powołaniem do świętości.

TYLKO W TAKI SPOSÓB KOŚCIÓŁ MOŻE ODPOWIEDNIO SŁUŻYĆ RODZINIE:

 – ułatwiając jej, żeby stawała się “Kościołem domowym“, obrazem Kościoła znajdującego się na drodze do wspólnotowej świętości, w zgodzie z „sakramentalnością” małżeństwa

– ułatwiając rodzinie, żeby mogła służyć Kościołowi, pomagając mu w stawaniu się coraz bardziej “rodziną Dzieci Bożych“, odnawiającą swoje relacje zgodnie z „rodzinnym” stylem, pozwalającą Kościołowi na takie dostosowanie własnych struktur, żeby swoje życie skoncentrował na miłości i miłosierdziu.

3. W JAKI SPOSÓB WYRAŻA SIĘ TEN RUCH?

* MYŚLĄ PRZEWODNIĄ PROJEKTU JEST:

• RODZINA, KTÓRA ZNAJDUJE SIĘ W NIEUSTANNEJ FORMACJI

• JAKO KOŚCIÓŁ DOMOWY

• BĘDĄC WEWNĄTRZ KOŚCIOŁA LOKALNEGO

• ZACZYNEM I ZASADĄ NOWEJ CYWILIZACJI MIŁOŚCI  

– RODZINA: jako małżeństwo, możliwie z dziećmi; ruch obejmuje wszystkie rodziny parafii

– W NIEUSTANNEJ FORMACJI: każda rodzina przeżywa swoją codzienność, kształtując siebie zgodnie z własnymi wartościami osobowymi, jako komunia osób, które nieustannie dążą do coraz doskonalszych form życia miłością, będącą darem z siebie w poszanowaniu wolności.

– JAKO KOŚCIÓŁ DOMOWY: będący obrazem samego Kościoła powołanego w miłości Ojca i Syna i Ducha Św. do takiej świętości wspólnotowej, która polega na wzajemnym ofiarowaniu swojego życia w rodzinie, jedni drugim, dla dobra Kościoła i społeczeństwa.

– WEWNĄTRZ KOŚCIOŁA LOKALNEGO: gdyż w jego ramach każda rodzina otrzymuje zarówno dar sakramentalnej łaski, umożliwiający jej istnienie i wzrastanie, a także angażuje się na rzecz Kościoła poprzez swoją obecność i aktywność zgodną ze swoimi darami i charyzmatami.

– ZACZYNEM I ZASADĄ NOWEJ CYWILIZACJI MIŁOŚCI: ponieważ każda rodzina świadczy i realizuje nowe wartości Ewangelii zgodne z własnym stylem życia, dzięki relacjom inspirowanym miłością, zdolnym przemieniać całą rzeczywistość społeczną, ekonomiczną, polityczną i kulturową.  

* STYL ŻYCIA RUCHU RODZIN:  

– charakteryzuje się osobowymi relacjami przeżywanymi jako:

• dialog, dzięki któremu godność i wyjątkowość każdej osoba jest akceptowana poprzez uznanie wzajemnej zależności i uzupełniania się; objawia się to przez wzajemne komunikowanie się oraz świadome współuczestnictwo w dynamice miłości i zrozumienia podczas dążenia do jedności;
• rozeznanie, dzięki któremu życie osobowe, rodzinne i społeczne jest interpretowane w świetle wiary, celebrowane jako duchowe ofiarowanie w darze z samego siebie i w modlitwie oraz przeżywane jako misja i służba wobec wszystkich;

 – rodzina przeżywa te wartości w wymiarze chrześcijańskim, jako:

• wspólnota wiary: która doświadcza miłości Boga, pozwalając, żeby budowało ją poznawane Słowo Boże, żeby oświetlało ono jej codzienne życiowe sytuacje, pomagając decydować o zaangażowaniu we wspólnotę społeczną i kościelną
• wspólnota kultu: która rodzinnie celebruje “Dzień Pański“, sakramenty, dni świąteczne, odczuwając, że jest częścią większej rodziny – Kościoła
• wspólnota służby: która swoje zaangażowanie określa “wychodząc od ubogich“, podporządkowując wszystko i wszystkich dobru wspólnemu we współpracy z zainteresowanymi osobami i grupami.

 Taki styl chrześcijańskiego życia, przeżywany wspólnie przez rodziny z parafii, tworzy to, co nazywamy Parafialnym Ruchem Rodzin, któremu ma służyć duszpasterstwo rodzin. 

* STRUKTURY PARAFIALNEGO RUCHU RODZIN:  

– zespoły służące rodzinie: dla narzeczonych, dla młodych rodzin, dla dojrzałych i starszych małżeństw, dla rodzin w podeszłym wieku…, dla rodzin niepełnych, a także zespół “szkoły rodziców” oraz poradnia rodzinna.

– odpowiedzialni rejonowi za promowanie Ruchu Rodzin

– Grupa Promotorów Parafialnego Ruchu Rodzin, utworzona przez osoby uprzednio zaangażowane w duszpasterstwo rodzin i działająca pod przewodnictwem proboszcza lub jego delegata

– zgromadzenie rodzin jako „mocne” wydarzenie w życiu Ruchu Rodzin, które jest zwoływane przez Grupę Promotorów w celu zdefiniowania i oceny planu rocznego

4. W JAKI SPOSÓB DZIAŁA TEN RUCH?

ETAP PIERWSZY:

OGÓLNE ZWOŁANIE RODZIN

Poprzez:
– przeprowadzenie procesu uwrażliwiania jak największej liczby rodzin za pomocą spotkań dla małżonków (kurs A), dla narzeczonych (kurs B) oraz dla długoletnich małżeństw (kurs C).

– formację prowadzoną w ramach Grupy Promotorów Ruchu Rodzin za pomocą tych samych kursów oraz spotkań poświęconych wspólnej refleksji, studium, analizie aktualnej sytuacji rodzin.  

ETAP DRUGI:

UTWIERDZENIE PARAFIALNEGO RUCHU RODZIN

Poprzez
– rozszerzenie rodzajów służby i pomocy rodzinom, w zgodzie z najbardziej znaczącymi momentami w życiu małżeństw oraz poprzez tworzenie specjalnych zespołów rodzin, które powstają w trakcie realizacji poszczególnych kursów oraz podczas działania Parafialnego Ruchu Rodzin  

ETAP TRZECI:

DOJRZAŁOŚĆ PARAFIALNEGO RUCHU RODZIN

Poprzez
– pełną realizację projektu, w taki sposób, żeby wszystkie rodziny z parafii mogły uczestniczyć w spotkaniach, które zostały im zaproponowane w sposób rzeczywiście umożliwiający im uczestnictwo – dzięki temu mogą przeżywać drogę formacji katechumenalnej realizowaną przez całą wspólnotę parafialną.