Najwyższy Bóg
nie mógłby być celem,
jeśli nie byłby początkiem.   

Bóg jest MIŁOŚCIĄ,
miłością, którą się komunikuje
wewnątrz tajemnicy Boga
w Trójcy Jedynego,
przekraczającego tajemnice stworzenia.
Boży akt stworzenia świata
choć obejmuje miliardy lat
– to jest jednym aktem,
nakierowanym na
pojawienie się człowieka
w trakcie długiej
kosmicznej ewolucji.
Jego szczytem jest wypełnienie
wszystkiego i wszystkich
w Chrystusie.
Dlatego możemy
poznawać Boga
w świecie, który On stworzył.
 

Wszechmogący Bóg stwarza,
zbawia i udoskonala
przez Swojego Syna.  

Świat i człowiek
choć na początku
byli stworzeni jako dobrzy,
zostali jednak dotknięci grzechem.
Wynika z tego niemożność,
żeby człowiek osiągnął
pełne zdrowie sam z siebie
– bez nowej inicjatywy Boga.
Właśnie to zostało
objawione w Chrystusie
w całej swojej pełni.
Od tej chwili człowiek
stał się od nowa
uczestnikiem samego Boga
przez życie łaski,
które prowadzi człowieka
w kierunku jego
chwały i doskonałości.
A przez człowieka
także wszechświat
dąży do doskonałości.  

 
Wszyscy możemy
niemal dotknąć Boga
przez Jego stworzenie
– aby przez to Go odnaleźć.
 
Bóg w swojej mądrości,
uczynił nas uczestnikami
swojego panowania nad światem.
Stworzenie jest
„mądrością Bożą”.
Kto dostrzega
w stworzeniu mądrość,
widzi też mądrego Stwórcę,
jak mówił sam Chrystus:
„kto widzi Mnie,
widzi też Ojca”.
Każdy wierny
powinien codziennie
w duchu służby
i wzajemnej miłości
ożywiać Chrystusa
w sobie,
żeby w Jego świetle
zachować
swoje panowanie
nad światem.  

 
Poznać
to widzieć jedność
– wierzyć
to szukać jedności.  

Jak dusza ludzka
nie rozpływa się w ciele,
a tylko przez ciało się wyraża,
w podobny sposób
Bóg „ze swojej strony”
jest obecny w stworzeniu.
Zostaliśmy stworzeni
na obraz i podobieństwo Boże,
przez Boga zostaliśmy uzdolnieni
do podjęcia z Nim dialogu
– ale nie tylko dialogu
jednej duszy z Bogiem Jedynym
bez odniesienia
do wszelkiego stworzenia
– lecz człowieka z Bogiem,
który przez ukryte
objawianie swojej niewidzialności
pozwala się zauważyć
przez stworzenie.  

 
Wzrastać w miłości Bożej
to wzrastać
w jedności ze światem  

Człowiek jest bytem
biologicznie
podobnym do zwierząt,
stworzonym osobiście
przez Boga
na Jego obraz
i podobieństwo.
Wynika z tego zadanie
doskonalenia siebie,
które realizuje się w dialogu
człowieka z Bogiem,
we wzajemnych relacjach
między ludźmi
przez jedność w miłości.  

 
Kto służy Bogu
osiąga miłość wieczną,
a kto służy stworzeniom
niszczy samego siebie.

Grzech uszkodził
duszę i ciało człowieka,
a z nim całe stworzenie
zostało poddane nonsensowi.
Człowiek oddający
cześć stworzeniu
zamiast Stwórcy
gasi swoje
pragnienie wieczności
zamykając się w kręgu
spraw doczesnych.
Dziedzictwem grzechu
jest śmierć:
życie i śmierć można oceniać
tylko na podstawie
„tak” lub „nie”
dla Bożego przykazania,
które jest przykazaniem twórczym.  

 
Chrystusowe odkupienie
na krzyżu
i Jego zmartwychwstanie
jest kontynuacją stworzenia.  

Przez chrzest
człowiek został
uwolniony od grzechu,
a przez Chrystusowego Ducha
człowiek otrzymał w posiadanie
zarodek swojego
sposobu życia w przyszłości,
z którym będzie ono
zawsze doskonałe.
Ten doskonały
człowiek w niebie
nie będzie już
dotknięty przez grzech,
jak to się dzieje teraz na ziemi.
Ludzie, żyjący teraz na ziemi
znajdują się w stanie
ciągłego doskonalenia
w świetle Chrystusowego krzyża
i zmartwychwstania,
dążąc w stronę
jedności z Ojcem.  

Im bardziej
doświadczamy Boga
w nas,
tym częściej widzimy Go
wokół nas.

Kto poznał Chrystusa
rozumie wartość
Jego krzyża:
jako drogi koniecznej,
wybranej przez Boga,
która prowadzi
do pełnej chwały.
Przez krzyż rozumie się
starcie człowieka
z nim samym,
a także jego
skłonność do zła:
jest to starcie
człowieka ze światem,
gdzie zorganizowane zło
stara się zaciemnić
czysty obraz Boga
w Jego stworzeniach
i zniszczyć upragnioną
przez Boga jedność.  

 
Jako że w Nim żyjemy,
poruszamy się
i jesteśmy  

Dla Chrystusa,
który jest blaskiem wieczności,
roznieca się w stworzeniach
nowe światło.
Kościół uczestniczy
w Chrystusowym świetle
i w Jego panowaniu,
jest kontynuacją Chrystusa,
jest Jego Królestwem
przez które On
panuje nad światem.
Kościół
jest Ciałem Chrystusa,
które rozwija się
w stworzeniach
aż wszyscy,
przez poznanie Syna Bożego,
osiągną jedność wiary,
czyli pełnię w Chrystusie.  


„Chrystus
jest moim życiem,
dla Niego umrzeć
to zysk”  

„O śmierci,
gdzie jest twoje zwycięstwo?”
Ty, wielka chwilo
przejścia do Stwórcy,
żeby kontynuować w Nim,
w MIŁOŚCI,
nasze istnienie
na wieczność.
W tej wyjątkowej chwili
sami popatrzymy
oczami Boga.
Popatrzymy na Boga
własnymi oczami
i nic już nie będzie ukryte.
To jest chwila,
w której odkryjemy,
czy jesteśmy
godni Chrystusa,
czy też nie.
„To jest, Ojcze,
życie wieczne:
w którym poznają Ciebie
i Tego, którego posłałeś”.