Ojciec Riccardo Lombardi SJ (1908-1979), urodził się 28 marca 1908 roku w rodzinie włoskiej inteligencji. Ojciec był profesorem fizyki, a matka jedną z założycielek Unii Kobiet działającej w ramach Akcji Katolickiej. Ze względu jej funkcję cała rodzina przeprowadziła się do Rzymu w 1923 r. Riccardo zdobył wykształcenie w liceum klasycznym „Tasso”, zainteresowany szczególnie filozofią. Następnie podjął studia prawnicze. W stanie młodzieńczego kryzysu wiary, w grudniu 1925 r. odwiedza watykańską wystawę misyjną, promowaną przez Piusa XI. Jej treść prowokuje w nim pytania na temat sensu życia i powszechności zbawienia. W konsekwencji doprowadziło to Lombardiego do wewnętrznej przemiany, która zaowocowała decyzją o wstąpieniu do Towarzystwa Jezusowego.

W 1939 r., w 31 roku życia, rozpoczyna posługę uniwersyteckiego kaznodziei w Bolonii, Turynie, w Pizie i Wenecji - można powiedzieć, że przypadkowo, bo w zastępstwie chorego współbrata… Wszędzie zdobywa niezwykły rozgłos. Jego szczególny dar kaznodziejski rozwija się zwłaszcza po zakończeniu wojny, gdy w obliczu wciąż świeżego doświadczenia wojennych zniszczeń materialnych i duchowych głosi konieczność budowy "lepszego świata". Swoją posługę Słowa wypełnia nie tylko w aulach uniwersyteckich, ale także w teatrach, na publicznych placach, wykorzystuje nawet transmisje radiowe. W tym czasie spotyka się z papieżem Piusem XII. W swoich zapiskach duchowych uznał to zdarzenie za swoją „trzecią młodość kapłańską”. Owocem tego spotkania jest Proklamacja lepszego świata z 1952 r.

W 1956 r. papież ofiarował o. Lombardiemu ośrodek w Rocca di Papa, błogosławiąc przejście od okresu kaznodziejskiej posługi wobec wielkich masowych zgromadzeń na pracę formacyjną skierowaną do osób odpowiedzialnych za różne posługi w Kościele. W okresie Soboru (1962-1965) wielu Ojców Soborowych spotykało się z o. Lombardim, zastanawiając się wspólnie, "jak” wprowadzić w życie postanowienia soborowe.

W 1975 Ojciec Lombardi rezygnuje z obowiązków dyrektora grupy, przekazując swoje funkcje następcy, wybranemu przez Grupę. W 1979 r. schorowanemu o. Lombardiemu audiencji udziela Jan Paweł II.

14 grudnia 1979 r. ojciec Riccardo Lombardi umiera w Centrum w Rocca di Papa, pozostawiając swój duchowy testament Grupie Promotorów.

Ojciec Lombardi potrafił dostrzec u szczytu epoki nienawiści i indywidualizmu, że rodzi się era wspólnoty. Poruszony natchnieniem Ducha Św. zauważył konieczność stworzenia grupy, która będzie w Kościele “nowym instrumentem” służącym jego reformie w miłości. Grupa, w duchu komunii i ścisłej współpracy z władzą kościelną na każdym poziomie, powinna służyć światu, który wchodzi w epokę społeczeństw wielokulturowych i wieloreligijnych. Czasy domagają się odpowiedniego przygotowania różnych osób i grup w Kościele, żeby byli w stanie jak najlepiej służyć powszechnemu dobru ludzkości. Za największe wyzwanie uznawał potrzebę upowszechnianie duchowych procesów prowadzących do radykalnego nawrócenia i przemiany zbiorowych zachowań i organizacyjnych struktur w Kościele i w świecie.