Duchowość dialogu

Tematyka duchowości dialogu, jako autentycznych osobowych relacji odwołuje się do nowości relacji opartych na wierze, zgodnych z radami ewangelicznymi i zasadami pełnego uczestnictwa i pojednania. Dialog stanowi dziś poważne wyzwanie dla jakości życia w świecie. Od poziomu dialogu zależy bowiem wzrost i rozwój każdej osoby, a także jej czynny udział w życiu społecznym.

Natura Kościoła i jej aspekty domagają się doświadczenia dialogu, który wyraża się przez:

• obowiązek dialogu między Kościołami chrześcijańskimi, służącego odnalezieniu jedności w komunii;
• zdolność i ascezę dialogu w różnych strukturach kościelnych, jak: synod biskupów; konferencje episkopatu; konfederacje zgromadzeń zakonnych; rady kapłańskie i duszpasterskie, niezliczone formy wspólnotowe (stowarzyszenia, ruchy i grupy apostolskie) oraz różnorodne organizmy diecezjalne i parafialne…
• konieczne relacje ze światem polityki, ekonomii, kultury, nauki…

Kościół jest zbudowany na dialogu obecnego w Boskiej Komunii Trójcy Św., do której zaprasza wspólnotę wierzących. Dialog należy więc do natury Kościoła. Albo jest dialogiem i komunią, albo go nie ma. Gdyż jak twierdzi papież Paweł VI “dialog jest nowym imieniem miłości” („Ecclesiam Suam”). Duchowość dialogu, czyli autentycznych relacji osobowych odwołuje się do tych nowości relacji wiary, które są zgodne z radami ewangelicznymi. Od jakości dialogu zależy rozwój każdej osoby i jej czynny udział w życiu społeczeństwa i wspólnot kościelnych.

Współczesnym wyzwaniom związanym z dialogiem została poświęcona niniejsza refleksja Międzynarodowej Grupy Refleksji, która została zakończona w roku 1970