Żaden podmiot nie jest w stanie działać bez metody!

Jeśli podmiot jest zbiorowy a działania są złożone wówczas tylko zastosowanie metody wspólnotowej i złożonej może służyć wspólnocie w osiągnięciu jej celów. Istnieje wiele nieporozumień w tej dziedzinie. Wręcz dużo naiwności. Od początku Grupa zwróciła szczególną uwagą na zagadnienie metod, podporządkowując je duchowości i ascezie, żeby odpowiadały wymaganiom duchowości komunii.

Jesteśmy świadomi, że w Kościele konieczne są odpowiednie metody planowania. Jesteśmy też w stanie podzielić się naszym doświadczeniem w tej dziedzinie.

Metoda perspektywiczna jest jednym z instrumentów pozwalających na stopniowe przekształcenie Kościoła zgodnie z nowymi założeniami Soboru Watykańskiego II. Jej aktualne zrozumienie i praktyka jest owocem trzydziestoletniego doświadczenia Grupy w dziedzinie planowania duszpasterskiego. Stosowaliśmy tę metodę do planowania pastoralnego parafii i diecezji, a także do planowania różnych grup i struktur wewnątrz parafii i diecezji.

Perspektywa, jako metoda systematycznej refleksji nad przyszłością została opracowana w 1957 r. przez Gastona Bergera założyciela "Centrum studiów perspektywicznych". W późniejszych latach została ona rozwinięta przez inne doświadczenia. Nasza propozycja została opracowana przez zespół działający pod kierunkiem Augustina Morello, który opublikował w ją 1973 r. pod tytułem „Prospectiva, teoria y practica” (Wyd. Guadalupe, Buenos Aires), określając jej logikę oraz główne linie zastosowania.

Punktem wyjścia tej metody jest takie postawienie problemu, żeby służył zarówno analizowaniu sytuacji, jak opracowaniu ideału, czyli perspektywicznego modelu. Pierwsza część podejmuje analizę funkcjonalną problematycznej sytuacji. W drugiej części prezentowany jest ideał, który pragnie się osiągnąć, albo model perspektywiczny, który projektując na sytuację pozwala określić diagnozę, będącej przedmiotem części trzeciej. W czwartej części tłumaczone są założenia konieczne do przeprowadzenia planowania, będącego odpowiedzą na diagnozę w formie procesu przemiany aktualnej sytuacji w upragnioną przyszłość.

Plan wyraża się na trzech poziomach intensywności, jako: projektowanie, planowanie oraz programowanie.

Na zakończenie podane są uwagi praktyczne oraz niektóre załączniki, zawierające przydatne elementy.